უკვე გამოიკვეთა იმ ენერგეტიკული პროექტების ნუსხა, რომელთა განხორციელებაც შეუფერხებლად გაგრძელდება - ლევან ვეფხვაძე
ენერგეტიკული პროექტების ნაწილის გადახედვამ ბაზარზე მნიშვნელოვანი გადაადგილება გამოიწვია - დეველოპერების ნაწილი პროექტებს აბარებს, ნაწილი კი ვალდებულებების შესრულებას აგრძელებს.
როგორც გადაცემა „იმედის დილაში“ რუბრიკა Business Insider Georgia-ში სტუმრობისას ბიზნეს ასოციაციის აღმასრულებელმა დირექტორმა ლევან ვეფხვაძე განაცხადა, სახელმწიფოს მიერ შეთავაზებული „პირობითი პატიების“ მექანიზმი დეველოპერებს არჩევანის საშუალებას აძლევს - დაასრულონ პროექტები განსაზღვრულ ვადებში ან წინააღმდეგ შემთხვევაში გადაიხადონ დაგროვილი სანქციები.
მისივე თქმით, გადაწყვეტილება, რომელიც საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრომ მიიღო, სამართლიანი და პრაქტიკულია, რის შედეგადაც უკვე დაახლოებით 500 მეგავატის სიმძლავრის პროექტები სახელმწიფოს დაუბრუნდა. ვეფხვაძის შეფასებით, ეს ხელს შეუწყობს ბაზრის გათავისუფლებას არარეალისტური ან ეკონომიკურად არამიზანშეწონილი პროექტებისგან და რესურსის გადანაწილებას იმ ინვესტორებზე, რომლებიც რეალურად შეძლებენ პროექტების განხორციელებას.
„მოდი ორ ნაწილად გავყოთ: ერთი ნაწილი ეხება იმ პროექტებს, რომლებიც დაწყებული იყო, ბევრი პროექტი იყო ასეთი და ეს პროექტები იყო ბევრი სხვადასხვა მიზეზის გამო გაჩერებული, გაჭედილი, ვეღარ ვითარდებოდა. აქ დეველოპერებს ჰქონდათ არა მარტო ის პრობლემა, რომ მათ უბრალოდ პროექტის განხორციელებაში აქვთ შეფერხება, არამედ ის პრობლემაც, რომ მათ ვალდებულებები აქვთ სახელმწიფოს მიმართ და იცით, რომ ეს ვალდებულებები უკავშირდება მათ შორის ფინანსურ ვალდებულებებს, იცით რომ გარანტიაა მიტანილი, შესაბამისად ხელშეკრულებით გათვალისწინებული იყო შესაბამისი საურავები, ჯარიმები და ეს პროცესი რომ გადათვალოთ, მილიარდი ლარი გამოვიდა დაახლოებით ყველა ამ პროექტთან დაკავშირებით. აქ სახელმწიფომ მიიღო ძალიან სწორი, გონივრული გადაწყვეტილება - ეკონომიკის სამინისტროს ნაწილში - ძალიან მნიშვნელოვანი იყო ამ გადაწყვეტილების მიღება, რომ დეველოპერს შესთავაზეს, რომ 16 მარტამდე მომმართეთ: ან აღიარეთ - გადაიხადეთ, ან ჩააბარეთ ეს პროექტი, ან მესამე გამოსავალი გაქვთ, რომ პირობით მე თქვენ გაპატიებთ. პირობით პატიებაში იგულისხმება ის, რომ თუ დაასრულებთ თქვენს მიერვე შემოთავაზებულ ვადაში ამ პროექტს, პრობლემა არ გექნებათ, მაგრამ თუ თქვენს მიერვე შემოთავაზებულ ვადაში ამ პროექტს ვერ ასრულებთ, მაშინ თქვენ გადასახდელი გექნებათ ძველი საურავიც და უკვე დამატებული საურავიც, რომელიც ამ პერიოდში დაგემატებათ. მე ვფიქრობ, რომ ძალიან სამართლიანი მიდგომაა. საკმაოდ ბევრი პროექტი დაბრუნდა - მე რამდენადაც მაქვს ინფორმაცია, დაახლოებით 500 მეგავატამდე პროექტი დაბრუნდა“, - აღნიშნა ვეფხვაძემ.
მისივე განმარტებით, პროექტების ნაწილის დაბრუნება განპირობებულია როგორც ეკონომიკური არამიზანშეწონილობით, ისე სხვა ფაქტორებით - მათ შორის ადგილობრივი მოსახლეობის წინააღმდეგობითა და დეველოპერების მხრიდან შესაბამისი ცოდნისა და გამოცდილების ნაკლებობით,
„პროცესის მეორე ეტაპზე უკვე გამოიკვეთა იმ პროექტების ნუსხა, რომელთა განხორციელებაც შეუფერხებლად გაგრძელდება. პარალელურად, გამოთავისუფლდა გარკვეული რესურსი იმ პროექტების ხარჯზე, რომლებმაც ვალდებულებები დაასრულეს. მომდევნო ეტაპი შეეხება იმ ინიციატივებს, რომლებიც თავდაპირველად აუქციონის წესით, შემდგომ კი პირდაპირი ხელშეკრულებების საფუძველზე განხორციელდა. 2022-2023 წლებში დაგეგმილი პროექტების მასშტაბი და მათი ჯამური სიმძლავრე საკმაოდ მაღალი იყო. აღნიშნული მაჩვენებლები მნიშვნელოვნად აჭარბებდა ელექტროსისტემის მიერ ენერგიის მიღებისა და ინტეგრირების შესაძლებლობებს. ამასთან, დაგეგმილი სიმძლავრეები აჭარბებდა 2032-2035 წლებისთვის პროგნოზირებულ შიდა მოთხოვნასაც, მაშინაც კი, თუ მოხმარების ზრდის ტემპს გავითვალისწინებთ.
მიგვაჩნია, რომ ამ კუთხით მუშაობა აქტიურად გრძელდება და პროცესის დინამიკაში მოყვანა სტრატეგიულად მნიშვნელოვანია. აქ გარკვეულ მოდელზე შესაბამისი ქსელის წესებთან დაკავშირებით შევთანხმდებით და ალბათ გარკვეული პროექტების ნაწილში მათ თავიდან მოუწევთ ტექნიკური პირობების აღება. ეს იმას ნიშნავს, რომ ის პროექტები, რომლებიც რეალურია და რეალურად არის მიყვანადი სამშენებლო ფაზამდე და მშენებლობის ფაზამდე - ეს პროექტები წავა, გააგრძელებს და იმუშავებს. ის პროექტები, რომლებიც ამ ფაზის გავლა მათ არ შეუძლიათ და ტყუილად აქვთ აღებული ტექნიკური პირობები და სიმძლავრეები დაჯავშნილი, ეს პროექტები სავარაუდოდ გამოთავისუფლდება და მეტი შესაძლებლობა გაჩნდება იმათთვის, ვისაც აქვს სურვილი, შესაძლებლობა, რაც მთავარია, რომელიც ამ სურვილს ემთხვევა და პროექტები გვექნება იმისთვის, რომ ჩვენი როგორც ენერგეტიკული უსაფრთხოება უზრუნველვყოთ, ასევე საექსპორტო ნაწილშიც მნიშვნელოვანი კონტრიბუცია ეკონომიკაში შევიტანოთ. ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ დაახლოებით ვარაუდობთ, რომ 4000 მეგავატი იქნება ჯამური ის სიმძლავრეები, რომელიც შემდგომი 5-7 წლის განმავლობაში დაგვჭირდება და დავიერთებთ და არა ის ოთხჯერ და სამჯერ მეტი, რომელიც რეალურად ფურცელზე არსებობდა“, - აღნიშნა ლევან ვეფხვაძემ.
ბიზნეს ასოციაციის აღმასრულებელი დირექტორი მიიჩნევს, რომ ენერგეტიკის სექტორი, ხანგრძლივი სტაგნაციის შემდეგ, შესაძლოა ინვესტიციების მოზიდვის ერთ-ერთ ყველაზე სწრაფ მიმართულებად იქცეს. მისი თქმით, ძირითადი კვლევები და შეფასებები უკვე დასრულებულია და პროცესის დასაჩქარებლად საჭიროა პროექტების მკაფიო განსაზღვრა, რის შედეგადაც წლის ბოლოსთვის ხელშესახები შედეგებია მოსალოდნელი.
სხვა სიახლეები
ისტორიები საქართველოდან - გაეცანით არჩილ ქიქოძის ლიტერატურულ ჩანახატებს | საქართველოს ბანკი, განათლების მთავარი მხარდამჭერი
31.03.2026.13:04
საქართველოს ბანკი, როგორც განათლების მთავარი მხარდამჭერი, აგრძელებს ინიციატივებს, რომლებიც ცოდნასა და კულტურასთან დაახლოებას ემსახურება. ამჯერად, მწერალი არჩილ ქიქოძე მოგვითხრობს გურამ რჩეულიშვილისა და ნიკო სამადაშვილის შემოქმედებასა და იმ ადგილებზე, რომლებმაც ისინი შთააგონა.
„მტკვრის მარცხენა ნაპირიდან უფლისციხე იყურება გამოთხრილი თვალებით“.
ასეთი ლამაზი და შემზარავი მეტაფორით ჩნდება უფლისციხე გურამ რჩეულიშვილის მოთხრობაში „უსახელო უფლისციხელი“.
გურამ რჩეულიშვილი მარად ახალგაზრდა მწერალი იყო - თაობის კერპი, კაცი, რომელმაც სოცრეალიზმის ხანგრძლივი ბატონობის შემდეგ, ქართულ ლიტერატურაში რეალური დრო და ნამდვილი ადამიანი შემოიყვანა - თავისი გრძნობებით, ტკივილით, სიყვარულით. მისი ახალგაზრდული და მართალი ხმა ზარივით გაისმა ორმოცდაათიანი წლების ბოლოს.
ისტორიულ მოთხრობებს რჩეულიშვილი ნაკლებად წერდა. მაგრამ ერთხელ ეს მოუსვენარი კაცი ქვახვრელის სადგურზე ჩამოვიდა მატარებლიდან და უფლისციხე მოინახულა. ადგილი მოთხრობის შთაგონება გახდა და დაიბადა „უსახელო უფლისციხელი" - პატარა მოთხრობა, რომელიც ზმანებას გავს და სიუჟეტი პირდაპირ მკითხველის თვალწინ იბადება.
მოთხრობაში ნარკვევის დასაწერად მთხრობელი ქვაში ნაკვეთ ნაქალაქარს სტუმრობს. გამგზავრებამდე ისტორიულ წყაროებს ეცნობა, ემზადება. მერე კი დიდხანს დახეტიალობს ძეგლზე - ათვალიერებს ელინისტური პერიოდის ჩუქურთმებს. იცის, რომ აქაურობამ არაბების და სხვათა შემოსევებს გაუძლო.
მთხრობელი კითხვას სვამს: როგორ შეიძლება, რომ ისტორიას მეფეების და მხედართმთავრების გარდა, არცერთი ჩვეულებრივი ადამიანის სახელი არ შემორჩა? რატომ არ მოვიდა ჩვენამდე გლეხი კაცის გმირობის არცერთი ამბავი? ეს პირდაფჩენილი სიცარიელე უსამართლოდ ეჩვენება და მის ამოვსებას თავად ლამობს. იგონებს უსახელო გმირს და მის გმირობაზე გვიამბობს.
უფლისციხეს მტერია მომდგარი. მტრის მხედართმთავარი სიმაგრეზე იერიშისთვის ემზადება და არ იცის, რომ მასთან მყოფი უენო მონა სწორედ სწორედ აქაურია - უფლისციხელია. ტყვეობაში გატარებული წლების შემდეგ მონა სამშობლოში მოხვდა და ახლა, რადაც არ უნდა დაუჯდეს, სამშობლოს მხსნელი უნდა გახდეს.
ყინვიან ღამით მონა ბანაკიდან იპარება, რათა თავისიანებს მტრის გეგმა შეატყობინოს. მთელი ღამე მიხოხავს გაჭრილ თხრილში, ხელ-ფეხი ეყინება, მაგრამ მაინც ასწრებს ზმუილითა და სხეულის ენით ციხე-ქალაქის მცველების გაფრთხილებას. ქალაქი გადარჩება. მტერი მარცხდება.
დილით მზე გამოდის და ციხისთავი ვამეხი გამარჯვებას ზეიმობს. ჩვენ ისევ გამარჯვებული დიდებულის სახელი ვიცით და ნამდვილი გმირი ისევ უსახელოდ რჩება.
უფლისციხის კედლებზე ჯოჯოები დაცოცავენ. იქნებ წარსულის მეციხვნეთა სული ჩასახლებულა მათში...
უფლისციხიდან ატენის სიონამდე მცირე მანძილია. ოღონდ ეს ორი ადგილი ერთმანეთს სულ არ ჰგავს. გამოქვაბულების ქალაქი მუდამ ქარიანი მტკვრის განიერ ხეობაში მდებარეობს. მეშვიდე საუკუნის ეკლესია კი ატენის ვიწრო და მყუდრო ხეობაში, პატარა მდინარე ტანას ნაპირასაა კლდეზე დასკუპებული. ტანა რაკრაკით მოედინება, მის ნაპირზე ძველი წისქვილი დგას. კიდევ ფერდობზე შეფენილი ვენახები…
ეს ადგილიც შთაგონებაა, დიდი და დაუფასებელი პოეტი ნიკო სამადაშვილის, რომელსაც სიცოცხლეში ერთი ლექსის გამოქვეყნებაც არ ღირსებია.
სამადაშვილი ატენის სიონით მოჯადოებული ქართლელი კაცი იყო. მის „ატენის სიონში“ ეკლესიის კედელზე გამოსახული ირმებისთვისაც მოინახა ადგილი. მეტიც, პოეტმა მიწის პატარა ნაგლეჯზე მთელი ამქვეყნიური და იმქვეყნიური სამყარო დაატია. „ქრისტემ ბავშვობა აქ გაატარა და ღვთისმშობელი უგვიდა ეზოს..." პატარა მდინარე ტანა კი ამ ორი სამყაროს საზღვარი გახადა…
ამ პატარა ლექსში ყველაფერია დატეული - მოუსვენრობაც, შფოთიც, მყუდროებაც, მარადისობაც. თავზე კი ატენის სიონს ჩრჩილის დაჭმული ცა ადგას.
გურამ რჩეულიშვილი საკუთარი თაობის გამორჩეული კაცი იყო - ადვილად დასანახი და გამოსარჩევი. დღესაც იტყვი სახელ „გურამს“ და გვარიც რომ არ დააყოლო, ბევრი მიხვდება, ვინ არის საქართველოს მთავარი გურამი.
ნიკო სამადაშვილმა ცხოვრება შეუმჩნევლად გაატარა - ბუღალტრის ტყავში გადაცმულმა. სიკვდილის წინ მეგობარს ეუბნებოდა, მთელი ცხოვრება კაცურად ვიცხოვრე და ერთი დღე არ მიცხოვრია ისე, ადამიანად რომ მეგრძნო თავიო...
ისინი ერთი წლის ინტერვალით გარდაიცვალნენ - ერთი სრულიად ახალგაზრდა, მეორე კი - სამოცსმიტანებული.
ორივე მათგანის მემკვიდრეობა საგანძურია ჩვენი, ისევე როგორც უფლისციხე და ატენის სიონი, ოდესღაც მათი შთაგონებები რომ გახდნენ.