უსამართლო კომერციული პრაქტიკა როგორც ბიზნესსაქმიანობის საფრთხე
„ბიზნეს მრჩეველის“ რუბრიკაში იურიდიული ფირმის ბი ვი ქონსალთინგის მმართველის პარტნიორი ვახტანგ შურღაია გვიზიარებს პრაქტიკულ გამოცდილებას უსამართლო კომერციულ პრაქტიკაზე.
მომხმარებლის უფლებების დაცვა არ არის მხოლოდ საკანონმდებლო მოთხოვნა, ესაა გონივრული ბიზნეს პრაქტიკა, რომელიც დადებით გავლენას ახდენს მომხმარებელთა ნდობასა და ბრენდის რეპუტაციაზე.
მომხმარებლის, როგორც ე.წ. „სუსტი მხარის“, დაცვა სახელშეკრულებო ურთიერთობებში „მომხმარებლის უფლებების შესახებ“ საქართველოს კანონის მთავარი მიზანია.
უსამართლო კომერციული საქმიანობა შეიძლება იყოს ყველაფერი რასაც მომხმარებელი შეცდომაში შეჰყავს ან უბიძგებს მას არასწორი გადაწყვეტილების მიღებისკენ. მაგალითად, კომპანიის მიერ პროდუქტის შესახებ არასწორი ინფორმაციის გავრცელება ან არასასურველი შეთავაზების გაზავნა. მსგავს მიდგომას ითვალისწინებს ევროპარლამენტისა და საბჭოს 2005/29/EC დირექტივაც.
საქართველო მომხმარებელთა უფლებების დაცვისა და აღსრულების მაღალი სტანდარტისთვის World Bank Group-ის მიერ დაჯილდოვდა, რაც განპირობებულია ბოლო წლებში საქართველოს კონკურენციისა და მომხმარებლის დაცვის სააგენტოს მიერ დაგროვილი გამოცდილებით. ერთ-ერთ საქმეზე სააგენტომ აღნიშნა, რომ მოვაჭრე „არ უთითებს „ფეისბუქ“ პოსტებში გასაყიდი საქონლის წარმომავლობისა და ნამდვილობის (ორიგინალობის) შესახებ ინფორმაციას, რამაც შესაძლოა მომხმარებელი შეიყვანოს შეცდომაში და დადოს ისეთი გარიგება, რომელსაც ინფორმირებულობის შემთხვევაში არ დადებდა. მოვაჭრემ არასწორად მიუთითა პროდუქციის „ორიგინალ“ ხასიათზე, რაც სააგენტოს მიერ შეფასდა როგორც მოქმედებით, ისე უმოქმედობით გამოხატულ უსამართლო კომერციულ საქმიანობად.
სხვა შემთხვევაში უმოქმედობით გამოხატულ უსამართლო კომერციულ პრაქტიკად იქნა მიჩნეული გადამზიდი კომპანიის მიერ მომხმარებლისათვის განსაზღვრული შემდეგი პირობა: „კომპანია არ იღებს პასუხისმგებლობას გაურკვეველ/დაუზუსტებელ მისამართზე მიტანილ ამანათზე, ასევე იმ ამანათებზე, რომლებზეც ფიქსირდება უცხო პირის ხელმოწერა“. სააგენტომ განმარტა, რომ სახეზე იყო არსებითი ინფორმაციის ნაკლებობა - მოვაჭრის საზღვარგარეთ მდებარე საწყობში მომხმარებლის ამანათის მიღების წესისა და მასზე პასუხისმგებელი ხელმომწერი პირის შესახებ.
მორიგ საქმეზე სააგენტომ დარღვევად მიიჩნია თვალსაჩინო შედეგის გარანტირება პროდუქტის 3 ჯერადი გამოყენების შედეგად და შეთავაზება (ფასდაკლება) შეზღუდული დროში მაშინ, როდესაც რეალურად შეთავაზება აღნიშნული დროის შემდეგაც მოქმედებდა.
რატომ არის საშიში უსამართლო კომერციული პრაქტიკა?
ეთიკური და გამჭვირვალე ბიზნესი ბევრად კონკურენტუნარიანია.
სხვა სიახლეები
მოთხოვნები საქართველოს საზღვრებს გარეთ გამოტანილი საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების ცნობა-აღსრულებისათვის
03.04.2026.11:35
2024 წლის განმავლობაში საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ დააკმაყოფილა 18 შუამდგომლობა უცხოური საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების ცნობა-აღსრულების შესახებ. პრაქტიკის ანალიზი ცხადყოფს, რომ არბიტრაჟის მეშვეობით დავის გადაწყვეტის ხერხს ხშირად მიმართავენ ბიზნეს-სუბიექტები, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც სამართლებრივი ურთიერთობა უცხოურ კომპანიასთან/ფიზიკურ პირთან მყარდება.
იმისათვის, რომ საქართველოს საზღვრებს გარეთ გამოტანილ საარბიტრაჟო გადაწყვეტილებას ჰქონდეს სავალდებულო მოქმედების ძალა საქართველოს ტერიტორიაზე, აუცილებელია მისი ცნობა-აღსრულების პროცედურის დაწყება საქართველოს უზენაეს სასამართლოში.
იურიდიული ფირმა ბი ვი ქონსალთინგის იურისტი მარიამ ბაღდავაძე, „ბიზნეს მრჩეველის“ რუბრიკაში გვიზიარებს პრაქტიკულ რჩევებს საქართველოს ფარგლებს გარეთ გამოტანილი საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების ცნობა-აღსრულებისათვის.
როგორია ცნობა-აღსრულების პროცედურა?
პროცედურის დასაწყებად საჭიროა, პირმა მიმართოს საქართველოს უზენაეს სასამართლოს წერილობითი შუამდგომლობით და მოითხოვოს შესაბამისი გადაწყვეტილების საქართველოს მთელს ტერიტორიაზე ცნობა-აღსრულება. განცხადებას უნდა ერთვოდეს შემდეგი დოკუმენტები:
მხარემ უნდა წარმოადგინოს ასევე ქართულ ენაზე იმ საბუთების სათანადოდ დამოწმებული თარგმანი, რომელიც არ არის შედგენილი ქართულ ენაზე. დამატებით, შუამდგომლობა უნდა შეიცავდეს მოთხოვნას შესაბამისი გადაწყვეტილების ცნობისა და აღსრულების შესახებ, ასევე, საარბიტრაჟო მოპასუხის იურიდიულ მისამართს. განმცხადებელმა უნდა დაასაბუთოს, რა საფუძვლით სურს ამ პროცედურის განხორციელება საქართველოს ტერიტორიაზე და რატომ წარმოადგენს უფლებამოსილ სასამართლოს საქართველოს უზენაესი სასამართლო.
რამ შეიძლება დააბრკოლოს გადაწყვეტილების ცნობა-აღსრულება?
„არბიტრაჟის“ შესახებ საქართველოს კანონის თანახმად, სასამართლოს საკუთარი ინიციატივით შუამდგომლობის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შეუძლია მხოლოდ 2 გარემოების არსებობისას:
საარბიტრაჟო მოპასუხეს მოსამართლის მიერ განსაზღვრულ ვადაში უფლება აქვს, მიუთითოს ერთ-ერთი შემდეგი საფუძვლების შესახებ, რაც დადასტურების შემთხვევაში გამორიცხავს გადაწყვეტილების ცნობა-აღსრულებას:
მხედველობაშია მისაღები, რომ ამ საფუძვლებით სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, განმცხადებელს უარი უთხრას შუამდგომლობის დაკმაყოფილებაზე, თუ საარბიტრაჟო მოპასუხემ არ გააკეთა შესაბამისი შეცილება მოსამართლის მიერ განსაზღვრულ ვადაში. ხოლო იმ შემთხვევაში, თუ მსგავსი შეცილება განხორციელდა, განმცხადებელი უფლებამოსილია, სასამართლოს წარუდგინოს საკუთარი მოსაზრება და დაამტკიცოს ზემოთ ჩამოთვლილი საფუძვლების არ-არსებობა.